Subscribe Now

* You will receive the latest news and updates on your favorite celebrities!

Trending News
By using our website, you agree to the use of our cookies.
Lanzarote dagboek Jim De Sitter
Uncategorized

Lanzarote dagboek Jim De Sitter

lanzarote1 
dsc_0111.jpgdsc_0114.jpg 

20 mei  D-Day. Ik heb eigenlijk redelijk goed geslapen. En doordat we dit jaar hier een autootje hebben, konden we al een 3 kwartier langer slapen. Maar om 4u30 ging de wekker onverbiddelijk af. Een paar sandwiches als ontbijt, het wedstrijdpakje aantrekken, de drinkbussen vullen met water, en dan de auto in richting Puerto Del Carmen. Het zal ook wel de enige dag in het jaar zijn dat er 's morgensvroeg zo veel verkeer in die richting uitgaat.
Veel moet er niet meer gedaan worden. De banden van de fiets oppompen, eten en drinken op de fiets vastmaken en nog eens goed naar het toilet gaan.
Om 6u30 de wetsuit aangetrokken en richting het strand.

Om 7u stipt werd het startsignaal gegeven. Het is het eerste jaar det er 1000 deelnemers zijn, dus wordt er in 2 waves gestart. Alle profs en age-groupers tot en met 34 jaar starten in deze wave. De 35+ moeten een minuutje wachten om te starten. Ik zit in de 30-34 reeks, dus ik zat in de eerste wave. Ik had me voorgenomen om heel rustig te zwemmen. Ik heb tenslotte niet zo heel veel zwemtraining gehad en wou geen risico's lopen met mijn elleboog. Om de meeste slagen en stoten te vermijden, nam ik een ruime bocht rond de eerste boei. Er waren wel wat golfjes, maar het viel wel mee om in de oceaan te zwemmen. Af en toe heb ik eens naar mijn hartslagmeter gekeken, en die gaf zo rond de 152 aan, een pak beter dan de 172 van vorig jaar. Na de eerste ronde had ik 30' en een handvol seconden. Ik was dus wel confortabel aan het zwemmen, maar niet eens zo traag. De 2e ronde ben ik nog een héél klein beetje vertraagd (het veld was al uitgedund, dus ik kon minder in de voeten zwemmen) zodat in na 1u01'49" zat het zwem onderdeel er op. Deze keer geen kramp in het opstaan en over het strand lopen. Dus da's al goed….
Voor de wissel heb ik alle tijd genomen, zeker om me te laten insmeren met sunblock. Na het insmeren nog een T-shirt overgetrokken en aan de tocht rond het eiland begonnen. Al snel begonnen anderen me massaal in te halen. Maar ik had maar 1 doel voor ogen: de finish halen. En na mijn slechte ervaring van vorig jaar wou ik geen risico lopen om mezelf op te blazen.
De wind was tegenover gisteren een klein beetje afgenomen. In plaats van 90km/h blies hij nu maar 60-70km/h. Met andere woorden: er stond nog steeds vreselijk veel wind. Al snel had ik door dat mijn nieuwe Polar het niet echt deed zoals het moest. Na een klein uurtje fietsen had ik al een 60km op de teller. In een stijle bergop met wind op kop, gaf dat ding 70km/h aan. Of ik moest keihard aan het rijden zijn (maar iedereen fietste me voorbij), of dat ding deed het dus niet. Het was de 2e optie.
Ik voelde ook na een uurtje rijden dat mijn maag en darmen wat in de knoop lagen. Alles wat ik at of dronk bleef gewoon liggen. Dus ik heb een imodium genomen, maar dat hielp precies niet zo veel. De hartslag was wel redelijk gode onder controle, dus hoopte ik dat die maag zich wel zou herstellen. Na exact 3u race stond ik aan de voet van Timanfaya. Je zag iedereen daar stervend naar boven puffen. Maar zoals ik al zei: hiervoor kom ik naar Lanzarote…. Ik ben met plezier op die vreselijke asfalt bergop en wind tegen naar om boven gereden.
Eens door Timanfaya was het een 15-tal km afdalen richting Club La Santa. De wind zat er wel recht op de kop, dus je kon er geen te hoge snelheden halen, maar het gaf toch de kans om wat te recupereren. Net voor La Santa kwam clubmakker Christian Meuser me voorbij gereden. Hij had een klein kwartiertje trager gezwommen en had dat dus na 65km goed gemaakt. Helaas zag ik hem een half uurke later terug. Hij was lek gereden en was een nieuwe band aan het steken. Het moet hem wel even tijd gekost hebben, want pas 45 min later, aan de voet van de Haria, kwam hij me weer voorbij. Hij vloekte en sakkerde, maar ik heb hem toegeroepen dat je in Lanzarote niet hoeft te panikeren. Alles is mogelijk!
De Haria is het hoogste punt waar we over moeten: 625 meter. Ik ben er toch wel een half uurtje zoet mee geweest. Over het algemeen valt het stijgingspercentage wel mee, al zitten er een paar vinnige stukjes tussen. Boven op Haria staat een windmolenpark. Ze zullen het ook wel met een reden daar neergezet hebben!
Na 5u25 wedstrijd en 110km fietsen stond ik boven aan de persoonlijke bevoorrading. Hier ben ik even gestopt om de drinkbussen te wisselen, want de afdaling, al is de asfalt volledig vernieuwd, is zeer gevaarlijk. Het is hier dat Marc Herremans 4 jaar geleden zijn ongeval heeft gehad.
Zowiezo is dit altijd een moment van recuperatie. En het is nodig, want dan begint het klimmen naar Mirador del Rio. Een van de mooiste uitzichtpunten van Lanzarote. In de prachtig helblauwe oceaan ligt daar een zandwit eiland met enkele kraters op. Je moet wel weer naar een 490m hoogte klimmen om van dat zicht te genieten:-) Mirador del Rio ligt het meest noordelijk gelegen op het eiland. Tot nu toe hebben we dus bijna altijd de wind tegen gehad. Van hier is dus nog het grootste deel in zuidelijke richting, dus wind mee. En beginnend met een afdaling van een 15tal kilometer. Weer een moment van verademing en recuperatie. Het ging vlot en ik had tot hier, op 140km, had ik nog bijna geen spierpijn gehad. Maar hier draaiden we even weer in noordelijke richting, dus wind tegen, bergop en een slecht wegdek. Hier begonnen mijn spieren even te protesteren. Ik heb een tandje kleiner geschakeld en kon alles perfect controlleren. 'k Heb direct nog wat bijgedronken, maar ik had nog steeds het gevoel dat ik niet veel opnam. Het bleef op mijn maag liggen. Gelukkig was dit stukje niet zo heel lang, en reden we al snel weer over mooie asfalt en met zijwind. Wel nog bergop door de lavavelden, maar de krampen waren weg.
De laatste 15km gingen vooral bergaf. Hier en daar zat er nog een kort klimmetje in, maar ik voelde me voldoende gerecupereerd om na 6u50' de wisselzone in te rijden. Misschien geen supertijd (gemiddeld 26,33km/h), maar na mijn avontuur van vorig jaar, wou ik geen risico nemen.
In de wisselzone heb ik zeker de tijd nog eens genomen om me te laten insmeren, want op het loopparcours is nergens schaduw. Ik ben beginnen lopen, en het ging verbazend goed. De marathon bestond uit 4 toeren van 10,5km, dus telkens 5,2km op en 5,2km terug. De eerste 2 en een halve rondes had ik super benen. Ik voelde me goed, al bleef die maag wel wat vol zitten naar mijn goesting. Ik was begonnen aan een tempo van 12,8km/h en dat is heel zachtjes beginnen zakken, zodat ik de halve marathon in 1u50 liep. Maar na 25km begonnen de krampen toe te slagen. Ik probeerde eerst te blijven lopen met de gedachte dat traag lopen nog steeds sneller gaat dan wandelen. Maar de pijn in de benen werd erger en erger. Ik het begin wandelde ik van 50m voor de bevoorrading, nam tijd om wat te drinken en energy-gel op te nemen, en dan weer lopen naar de volgende bevoorrading. Maar naarmate de km's vorderden werden de loop-stukken korter en de wandel-stukken langer.
Uiteindelijk, na 12u25' zaten de 42,2km er op en ben ik samen met Ines over de finish gelopen.
Het was een loodzware wedstrijd. De wind maakte het extreem zwaar. Maar het gevoel om onder die finishboog te lopen is geweldig. Daar doe je het voor.
De massage-ploeg heeft nog een half uurtje de spieren wat losgemaakt, maar die benen zullen toch een paar dagen veel pijn doen. Dat hoort er nu eenmaal bij.
Het is wel de eerste keer dat ik me echt mottig voelde na een wedstrijd. Ik heb een broodje kaas en een lasagne gegeten en dat ging wel. Maar toen we 's avonds nog iets gingen eten en de kip op mijn bord werd geserveerd, keerde mijn maag volledig ondersteboven en zag ik lijkbleek. Ik ben dan maar terug naar de aankomstzone gegaan en een baxter gevraagd. Daarna voelde ik me wel wat beter. Het was inmiddels 12u en de race werd officieel afgesloten met een vuurwerk.
Wij zijn, moe maar voldaan, naar La Santa gereden en in ons bedje gekropen…

 

19 mei  Vandaag eventjes gaan loslopen. Dit is de allerlaatste inspanning voor de wedstrijd. Een 5km aan echt een rustig tempo, gewoon om de spieren soepel te houden.
Net vandaag, op 1 dag voor de wedstrijd, springt de batterij-indicator van mijn Polar horloge aan. Ik had inderdaad de laatste weken het gevoel dat hij geen deftig signaal oppikte. Nu was hier een stand van Polar, dus ben ik een nieuwe batterij gaan vragen. Dat deden ze niet, want dan is er geen garantie dat de horloge 100% waterdicht is. Maar er was een andere oplossing. Ik mocht gewoon een nieuwe horloge gebruiken. Mooie service toch!
Daarna ben ik begonnen met mijn spullen klaar te pakken en alles raceklaar gemaakt.
Om 16u nog eens bij de dokter langsgeweest om mijn oor te laten checken. Het bleek dus geen scheur, maar een zeer kleine perforatie in mijn trommelvlies te zijn. En het zag er al heel goed uit. De binnenkant van mijn oor was nog steeds heel gevoelig, maar het trommelvlies zag er ok uit, er was geen drukverlies meer en er stond geen vocht in mijn oor. Ik kreeg dus de toestemming om te starten.
Daarna ben ik vlug naar Puerto Del Carmen gereden. Het was al laat, en de bike-checkin was maar tot 18u. Maar ik was op tijd. Vlug nog een klappeke gedaan met de andere Belgen, elkaar wat aangemoedigd, en dan naar La Santa gekomen voor een laatste, stevig avondmaal.
En natuurlijk vroeg het bedje in, want morgen wordt een lange dag…. 
18 mei  De medicatie begint precies al wat te werken. De ergste pijn is weg. Ik heb dan ook redelijk goed geslapen vanacht.
We zijn 2 dagen voor de wedstrijd, voor mij betekent dat volledige rust, geen sport vandaag. Het was zowiezo een hectisch dagje.
Vanmorgen zijn mijn clubmakker Christian Meuser en zijn vrouw eens langs geweest op La Santa. Hij kwam zich registreren. Daarna zijn we een stevige fruitsap (IronMan Shake) gaan drinken op het terras aan het zwembad.
Na ons middageten heb ik me een uurtje neergelegd om te slapen. Voor Ines stond kort na de middag de 2e windsurf les op het programma. Het grote verschil met vorige les was dat de wind al heel hard aan het blazen was. Zelfs eigenlijk iets te hard voor een beginner…
Ik heb maar even gekeken, want om 15u was er de briefing. Niet dat er veel nieuws verteld wordt op zo'n briefing, maar het kan nooit kwaad om eens te gaan horen wat de race-director te vertellen heeft.
Vandaag passeren ook de meeste Belgen eens in La Santa. Da's wel leuk om dan hier en daar eens een babbeltje te doen.
Om 18u30 was het verzamelen op de atletiekpiste voor de landenparade. Er waren toch heel wat Belgen komen opdagen. Ik had zelfs mijn 2 Belgische vlagjes meegenomen 🙂
Aansluitend aan de parade was er de pasta party. Hier op La Santa is die echt verzorgd. Een heel groot buffet waar je zo veel kan eten als je wil.
Na zonsondergang werd het wat frisjes op het terras daar, en zijn we nog even de bar ingedoken. Tegen om 22u15 waren we op de kamer en zijn we direct in ons bedje gekropen. 
17 mei  Deze nacht heb ik bijna geen oog dicht gedaan. Pas toen ik om 4u een aspegic had genomen, heb ik een beetje kunnen slapen. Die pijn in mijn oor is dus erger en erger geworden. Het is me blijkbaar lichamelijk toch niet gegund om hier mee te doen….
Om 7u45 was er de wekelijkse mini-triathlon. 400m zwemmen, 14km fietsen (zelfde parcours als de duathlon van maandag) en ook het lopen was het zelfde. Alleen heb ik enkel de start kunnen zien. Ik moet clubmakker Eric gaan ophalen aan de luchthaven. Hij komt een weekje op trainingsvakantie en wou van de gelegenheid gebruik maken om eens de sfeer van een IronMan op te snuiven.
Intussen was Ines alles aan het inpakken en verhuizen, want vandaag moesten we ook nog eens van appartementje verhuizen.
Deze middag stond er enkel nog een kort fietstochtje op het programma. Ik heb een kleine 20km gereden, echt aan een heel rustig tempo.
Vanavond ban ik dan naar de dokter geweest. Ik had hem verteld van de daling van het vliegtuig, afgelopen zaterdag. Hij keek in mijn oor, en de diagnose was al waar ik voor vreesde: door het drukverschil van het dalen, is mijn trommelvlies gescheurd, en dat is nu beginnen ontsteken. De komende dagen moet ik dus drupjes in mijn oor doen, anti-biotica en ontstekingsremmer slikken. Volgens de dokter moet tegen zaterdag het ergste achter de rug zijn, en komt de wedstrijd niet in gevaar. In het slechtste geval plakken we het oor gewoon waterdicht. 
16 mei  Vandaag zijn Ines en ik de dag begonnen met een rustig duurloopje van 6km. Daarna een goed ontbijtje en zijn we ons even aan het zwembad gaan installeren. Ik had zo hier en daar al een behoorlijk rood kleurtje, dus toch maar voor een schaduwrijk plekje gekozen. Na de middag ben ik nog eens op de fiets gesprongen, richting zuiden. Een van de grote redenen dat ik hier terug sta, is het nationaal park Timanfaya. Je kan het afschuwelijk vinden, ik vind het gewoon prachtig. Je waant je op de maan. Links en rechts van de baan zie je niks dan lava en kraters. Maar in zo'n prachtige kleuren. Hier en daar staat er zo een eenzaam palmboompje dat toch probeert om daar te groeien. Maar wat me het meest aanspreekt is het symbool, de mascotte van Timanfaya. El diablo del fuego, de vuurduivel. Als eenzame fietser daar liggen vechten tegen de wind en de heuvels. Een zalig gevoel.
Wat minder zalig was, is dat ik stilaan enorme pijn in mijn linker oor ben beginnen krijgen. Een kloppende pijn, dat wijst dus op een ontsteking. Hopelijk niks ergs.
Vanavond was er, net als alle andere avonden trouwens een show. Dit keer was het live muziek. 2 Fransen en 2 Spanjaarden coverden nummers van de Beatles. Niet slecht… 
15 mei 

Club La Santa staat gekend als het sport-verblijf bij uitstek. Er is altijd wel iets te doen, voor elk wat wils. Deze ochtend stond er een duathlon op het programma. Ik had kunnen meedoen, maar dit is te intensief en ik wil geen risico's lopen. Om het fotograferen niet te verleren, stond ik met mijn toestel op post (zie fotoalbums). Ik schat dat er een 30-40 tal deelnemers waren. Gaande van echte topatleten tot mensen die hier gewoon op vakantie zijn, en eens van de sport willen proeven. De afstanden waren 2,5km lopen, 14km fietsen en nog eens 2,5km lopen. Vooral het fietsen is hier niet te onderschatten. Bergop naar Tinajo (200m hogerop) en terug, 7km klimmen en 7km afdalen. De eerste ging er als een speer vandoor. Bij het eerste lopen had hij, denk ik, al een minuut voorsprong op de 2e. Bij het fietsen moest hij wat terrein prijs geven, maar bij het afsluiten lopen gaf hij nog even een demonstratie. Het moest wel een topatleet zijn, want in de namiddag was er een aquathlon: 200m zwemmen en 3km lopen. Ook daar kwam hij als eerste uit het water en liep iedereen van zich af. 's Avonds zagen we hem dan nog eens een stevige zwemtraining doen in het 50m bad….
Ines heeft deze ochtend een cursus windsurfen gevolgd. Ik ging aanvankelijk niet surfen. Ik heb vroeger met windsurfen wel al een paar keer een kneuzingske of andere kleine blessure opgelopen… Dus weer om geen risico's te lopen. Maar uiteindelijk heb ik dan toch even een plank en zeil genomen en me een half uurke geamuseerd op 't water. Na de wedstrijd ga ik zeker nog eens surfen.

dsc_0203.jpg
dsc_0221.jpg 

In de namiddag zijn er eens met de auto op uit getrokken. We zijn eens naar Puerto Del Carmen gereden, het dorpje aan de andere kant van het eiland, waar komende zaterdag het hele IronMan gebeuren plaats vindt. Hier in La Santa begint de Ironman voorbereiding ook stilaan op gang te komen. Ken, een Deen die 15 jaar geleden voor het eerst een IronMan organiseerde in Lanzarote, loopt al de hele dag gelijk een kieken zonder kop rond 🙂

dsc_0134.jpg

Vanavond ben ik dan nog eens even gaan loszwemmen. Een 1500m. Maar ik blijf precies met zware armen zitten. Al betert het gevoel als ik even bezig ben. Het is wel precies geen snel bad. Waar ik in Kapellen-op-den-Bos net 8' zwem voor een 500m, is het hier al gauw 8'45". Nu ja, de nadruk ligt nu vooral op het recupereren en niet op wat de chrono zegt… 

14 mei 

Toen we gisteren toekwamen, was het frisjes en redelijk bewolkt. Vanmorgen was de zon al behoorlijk vroeg van de partij, al hingen er wel hier en daar nog dikke wolken. Na een goed ontbijt, ben ik een toer gaan fietsen. Niet normaal hoe hard de wind vandaag tekeer ging. Er waren stukken bij waar de wind zo har van opzij kwam, dat ik moest vechten om niet van de baan geblazen te worden. Ik ben blij met mijn keuze van Mavic Ksyrium velgen. De Mavic Cosmic Carbon velgen zijn eigenlijk niet verantwoord bij zo'n wind.
De bedoeling was om tot aan Mirador Del Rio te fietsen, maar ik ben maar tot in Haria geraakt. Het is ook niet de bedoeling om mezelf nu kapot te fietsen. 'k Zou graag nog wat over houden voor komende zaterdag.
Na 3u09min stonden er 85km op de teller. Da's een gemiddelde van "maar" 27km/h. Nu stonden er wel 1100 hoogtemeters op de teller. Het belangrijkste was dat ik alles onder controle had. Ik heb vooral goed op mijn hartslag gelet, niet op mijn fietscomputertje.

dsc_0025.jpg
Daarna een lekker warme douche genomen en een uurtje in bed gekropen. Ik had namelijk nog wat slaap in te halen van eergisteren.
Vanavond zijn we nog eens gaan zwemmen. Ik heb een 2,3km gezwommen. Ines 1,5km. Het gevoel was niet zo goed. Ik had zware armen en kreeg te weinig lucht. Daar zal de verkoudheid wel voor iets tussen zitten. 

13 mei  Vandaag was het reisdag.
Het begon eigenlijk niet 100%. Gisterenavond begon ik namelijk wat te snotteren en te hoesten. Ik had het de laatste 2 dagen al een beetje voelen aankomen. De hartslag was bij het trainen ietsjes hoger dan normaal. Dikwijls een teken van een opkomende verkoudheid. Niet helemaal abnormaal, want na de zware trainingsweken is de weerstand heel laag, en ben je dus vlugger vatbaar om ziek te worden.
Dus gisterenavond maar met een aspegic in bed gekropen. Maar ik kon nauwelijks slapen. Badend in het zweet ben ik om 4u nog eens opgestaan en heb ik een 2e aspegic genomen. 'k Heb dan toch nog een beetje kunnen slapen.
We hadden gisteren het meeste al ingepakt, dus kon vanmorgen alles op het gemakje gebeuren. Nog vlug wat boodschappen gedaan en om mijn wedstrijdpakje dat binnen was om de sponsors er te laten op drukken.
Tegen om 13u15 was mijn pa er om ons naar de luchthaven te brengen. We waren rond 14u in Zaventem. Er stond al een behoorlijke rij aan de balie. Er moet blijkbaar iets te doen zijn in Lanzarote, want er staan er al heel wat tussen met fietskoffers 🙂 We waren als laatsten aan de beurt om in te checken. We hadden maar een dikke 20 minuten meer om ons naar de gate te begeven. Dus nog net tijd voor een stukje pizza van de Pizzahut. En dan naar ons vliegtuig. Om 14u05, met een klein kwartiertje vertraging, stegen we in Zaventem op. Het was de vlucht naar Lanzarote en Tenerife. Gelukkig voor ons, landden we na 4u vliegen eerst in Lanzarote. De daling was nogal hevig. De druk in mijn oren was hevig. En zelfs op de grond bleven mijn oren echt pijn doen en hoorde ik nauwelijks iets. Het heeft nog de hele avond geduurd eer alles in orde was… Voor Ines was het haar eerste vlieg-ervaring. Voor het opstijgen was ze wel wat zenuwachtig. Maar eens in de lucht, merk je er nauwelijks iets van. De schrik was helemaal verdwenen.
Tegen 19u plaatselijke tijd (de klok is hier 1 uur terug gedraaid) waren we op de luchthaven van Arrecife. We hebben hier direct voor een week een auto gehuurd. Voor 151€ kan je niet sukkelen. Een paar keer met de taxi kost je al gauw meer. Dus alle bagage in onze Twingo geladen en vertrokken richting???? Ik ken mijn weg wel een beetje in Lanzarote, maar om nu te zeggen goed…. En er lag natuurlijk geen kaart in die auto. We moesten alleszinds naar het noorden. Op het gevoel zijn we dan uiteindelijk wel redelijk juist gereden. Ik heb het één keer gevraagd. Rond 20u waren we in Club La Santa. Voorlopig zitten we op een appartementje op de 3e verdieping. Zonder lift 🙁 Woensdag verhuizen we naar een ander appartementje. Hopelijk ietsjes lager. 
12 mei  Vandaag stond de laatste training op Belgische bodem op het programma. Een fietstochtje van 55km. Het was de bedoeling om rustig wat te gaan cruisen. Ik reed echt op mijn gemakje zo wat langs de Schelde, toen er plots 2 fietsers net iets sneller voorbij kwamen. Ik heb aangepikt. Ik ben mee beginnen ronddraaien, en al vlug begon het tempo serieus omhoog te gaan. Na een 15-tal km reden we tegen de 38-39km/h. 'k Was eigenlijk blij dat ik aan het punt was waar ik de dijk afmoest. 't is toch zo plezant om af en toe eens door te knallen 🙂 'k Ga wel proberen om me in Lanzarote niet te laten verleiden, en goed naar mijn eigen lichaam te luisteren…
11 mei  Oef, mijn laatse werkdag zit erop. Het was wel nog een behoorlijk drukke dag. Niet abnormaal voor je op vakantie vertrekt. De lopende zaken zijn allemaal overgedragen. Vanaf nu kan ik me 100% concentreren op Lanzarote.
Na het werk even in Kapellen-op-den-Bos gepasseerd om 2,3km te zwemmen om daarna dan naar de clubtraining in Hamme te gaan. Er stond een 3x2000m op het programma, maar voor mij heeft het nu geen zin om interval te gaan trainen. Ik heb het bij een duurloop van 18km gehouden.
10 mei  Het is mijn vrije woensdag, maar daarom heb ik het niet minder druk. Eigenlijk is het de hele dag van hier naar daar rijden om alles in orde en geregeld te krijgen voor de reis.
Het was al de hele dag droog, maar uiteraard, net als ik op mijn fiets stap, begint de regen even met bakken uit de lucht te vallen. Het is gelukkig maar een korte bui. Na een paar km kan ik mijn regenvestje weer uitdoen en beginnen opdrogen. Het was maar een kort ritje van 42km. 's Avonds nog aangevuld met een 10km extensieve duurloop.
9 mei  Erkomt heel wat bij kijken om naar een Ironman wedstrijd te vertrekken. Alle materiaal moet op en top in orde zijn. Ook mijn wedstrijdpakje moet bedrukt worden met mijn sponsors en het logo van 3athlon.be. Dus na het werk even vlug langs het zwembad voor een trainingske van 3,5km en dan de files naar Antwerpen trotseren om het pakje weg te brengen
8 mei  Het weekend was heel zwaar. Het zit serieus in mijn lijf. Vandaag geen trainingen, gewoon een dagje rust en op tijd in bed. 
7 mei  Ik heb blijkbaar iets met "Wimmen" als fiets-partners. Na de training met Wim de Donker en Wim de Keulenaer vorige week, was het deze week de beurt aan Wim Van De Wielle. Hij doet op 2 juli zijn eerste Ironman in Zurich en is dus nu stilaan zijn volume aan het opdrijven. We hebben samen een toertje van 115km gedaan langs de Schelde. Ondanks het flauwe gevoel in de benen (het was tenslotte weer een zware week en ik heb vannacht veel te weinig geslapen) hebben we toch een gemiddelde van 32km/h gereden, zonder echt te moeten forceren.
's Avonds ben ik wel als een blok in slaap gevallen. Dit was de laatste zware trainingsweek. Vanaf nu gaat het volume en de intensiteit drastisch naar beneden. Nu moet mijn lichaam beginnen recupereren om op 20 mei fris en met volle energietanks aan de start te komen
6 mei  D-Day nummer 2 deze maand.
Na nog wat werken voor de party vanavond, hadden héél wat WTT'ers afgesproken aan de Ster in St.-Niklaas. Evy Gruyaert was er te gast met het Eén programma Vlaanderen Sportland. Een soort start-to-run initiatief dat wekelijks op TV gevolgd wordt. Vandaag stond er 15km op het menu. 6 rondjes rond de Ster en de atletiek-piste. We hebben het eerste rondje als club gelopen en dus mooi samen tegen 10km/h afgelegd. Daarna zijn we stilaan beginnen doorlopen. Ik had zin om eens stevig door te trekken. De 6e en laatste ronde zijn we dan ook voluit gegaan. Enkel Christian Meuser, die trouwens net als ik in Lanzarote start, ging nog mee op het einde.
Van daar was het dan snel naar huis om alle materiaal en de spaghetti te gaan ophalen om dan in Stekene de zaal te gaan klaarzetten. Zo'n feestje organiseren is plezant, maar toch wel zwaar. Stressen om alles gedaan te krijgen, en ook fysiek behoorlijk zwaar. Toch als je niet gewoon bent om met tafels te sleuren.
Uiteraard zal je't zien: net als je onder druk staat, slaat er wel wat tegen. Toen ik de muziek-installatie ging ophalen, heb ik met mijn achterband rakelings tegen een hoeksteen van een voetpad gezeten. Een scheur in de band. Even lichte paniek, want over een 3-kwartier konden de eerste gasten arriveren. Om 18u05 was ik terug in Stekene. Er was gelukkig nog niemand. Potzwart van de band te vervangen heb ik me daar vlug wat verfrist en het feest kon beginnen.
Het was GEWELDIG!! Het eten was erg lekker en de optredens waren super. Er zijn 145 mensen over de vloer geweest. Het doet ongelooflijk deugd en het steunt enorm. Ik wil bij deze nog eens iedereen bedanken !!
5 mei  Ik ben doodmoe. Gisteren ben ik nog tot laat 's avonds bezig geweest met voorbereidingen voor de pasta party. Ik heb niet genoeg slaap gehad vanacht. Vandaag neem ik een dagje rust. 
4 mei Ondanks de lange duurloop van gisteren, hed ik toch weer behoorlijk wat trainingsvolume afgewerkt. 's morgens ben ik samen met Filippe, onze clubvoorzitter, naar Brussel gefietst. 42km aan een rustig babbeltempo. Ideaal om de spieren te laten recuperen. 's Avonds dan met de fiets terug naar huis. De terugrit heb ik in 2 keer gedaan. Ik ben halverwege in Kapellen-op-den-Bos gestopt om nog een zwemtrainingske van 2km af te werken. Alles samen toch weer goed voor een 4u trainingsvolume.
Ik verteer de trainingen nog steeds heel goed en recupereer snel. Ik krijg echt al zin om volgend weekend naar Lanzarote te vertrekken. Maar eerst nog de pasta-party….
3 mei  Sinds ik in maart tijdkrediet opneem, en dus maar 4 dagen werk in de week, heb ik woensdag als extra trainingsdag om zo de trainingsdruk wat te spreiden. Het is mijn laatste intensieve week. Een loopweek. Daarom had ik vandaag een 35km duurloop op de menukaart gezet.
De zon scheen al lekker van 's morgens vroeg. De temperatuur was eindelijk een aangename lente-temperatuur. Ik ben vertrokken met mijn 4 drinkflesjes aan mijn gordel. Maar met deze temperaturen was dit niet voldoende. Aanvankelijk ging het heel goed, en had ik de hartslag goed onder controle. Na 18km zag ik een mevrouw buiten haar matten staan uitspoelen met een tuinslang. Daar heb ik mijn flesjes nog eens bijgetankt. Maar vanaf een 25-tal km ging de hartslag systematisch omhoog. Een teken van te weinig vocht. Het gevoel in de benen zat goed. Na een dikke 3u zat de tocht er op. De benen deden (en doen nog) pijn, maar da's ook niet abnormaal na 35km lopen. In Lanzarote zal ik dus zeker moeten opletten om véél te drinken.
2 mei  Vandaag heb ik weinig tijd gehad om te trainen. Ik was ietsjes later thuis van het werk, en moest om 20u al in Lokeren staan voor de repetitie van het ensemble waar ik in de muziekschool in meespeel. Dus is het maar een duurloopje van 15km geworden. 
1 mei   De eerste D-day van de maand mei.
Net als vorige jaren, heb ik me ook weer ingezet voor de organisatie van de Beker van België triathlon voor ploegen in Wachtebeke. We hebben er heel hard aan gewerkt, ne zijn er volledig klaar voor. Vorige jaren was ik verantwoordelijke voor het fietsparcours. Dit jaar heb ik die taak aan mijn vader gelaten, omdat ik deze kans wou nemen om als "fotograaf" voor de site te werken.
Vandaag staat er geen training op het programma, ik zal zo wel beweging genoeg hebben.
Om 6u45 daat de wekker af. Een ontbijtje, en dan alles in de auto laden wat we nodig hebben die dag. De dag begint eerst met alle pijlen richting het domein op te hangen. Eens dat gedaan, wordt alles op en rond het domein in gereedheid gebracht voor de wedstrijd. Ik had met 3 collega's (ook amateur fotografen) afgesproken om met z'n vieren de wedstrijd in beeld te brengen. Mijn vader had ook een collega opgetrommeld. Die was met de moto naar daar gekomen om ons rond te voeren op het fietsparcours. Ik moet zeggen: zo achterstevoor op een moto, met een fototoestel in je handen. Het is een speciale, spectaculaire ervaring….
Het resultaat van onze shoots kan je zien in het fotoalbum.
Na de wedstrijd was het voor ons, organisatoren, nog lang niet gedaan. Al ging de opruim bijzonder vlot dit jaar. Rond 21u zaten we met z'n allen in de frituur om nog wat na te praten over de mooie, zeer geslaagde wedstrijd.
30 april  Ik wilde nog stevig wat doortrainen, maar vandaag was de opbouw van de wisselzone in het domein van Wachtebeke; voor de beker van Belgie triatjlon voor ploegen morgen.
Dus 's morgens heb ik een extensieve interval looptraining van 15km gedaan, met daarin 8 blokken van 500m snel (maar extensief) en 500 recuperatie. Ook hier zat het gevoel weer goed.
In de namidag was het dan werken geblazen. Slepen met nadar hekkens en ijzeren buizen. Een heuse krachttraining. Hadden we op tijd klaar geweest, ik was nog een paar uurtjes gaan fietsen, maar zo'n opbouw is echt afmattend en het was al 21u…
Trouwens, morgen wordt het een zeer zware dag.
29 april 

Dit was mijn langste fietstraining. 157km in de Nederlandse Polders. Ze hadden de hele dag regen, koud were en wind voorspeld. Ik had me dus redelijk goed aangekleed en een regenvestje aangetrokken. Natuurlijk is er geen drup regen gevallen 🙂
Het was wel heel warm in da t vestje, maar het beschermde wel tegen de wind. En wat een wind… Van Doel tot bijna  in Terneuzen, anderhalf uur, niks dan de wind op kop. Er waren stukken bij dat ik geen 25km/h haalde. Eens gekeerd was het andere kost. De teller bleef tussen de 35 en de 40km/h, aan een hartslag die 15 slagen lager lag dan het oprijden.
Na een 5u20 zat mijn tochtje er op. En eigenlijk was ik niet echt moe. Ik kon er, denk ik, wel nog een eindje bij doen.

's Avonds  was er nog de WTT zwemtraining. Behalve de oefeningen benen-crawl draaide ik toch vlot mee, zonder spierpijn of krampen. Vandaag gaf me een goed voorgevoel

28 april  ik ben blijkbaar nog steeds niet echt volledig gerecupereerd van die zware trainingsdag. Juist een 10 km losgelopen, heel rustig tempo. 
27 april  Ik was eerst van plan om te gaan zwemmen, maar was eigenlijk nog heel moe van de zware trainingsdag gisteren. Daarom maar een extra dagje rust en vroeg het bedje in 
26 april 

Wat een trainingsdag…
Clubmakker Wim De Keulenaer was al om 7u20 tot bij mij gekomen om tegen 8u in Dendermonde te kunnen vertrekken. 't Verkeer zat wel wat tegen, zodat we uiteindelijk om 8u20 op de fiets zaten. We vertrokken langs de Dender richting Aalst en zouden daar opgepikt worden door Loïc Hélin en Wim De Doncker. Iets voorbij Aalst kwamen we elkaar dan tegen. Wim en Loïc kennen de streek op hun duimpje en hebben ons het Pajottenland ingeloodst. Schitterend om daar te fietsen. Een lekker zwaar parcours, heel weinig verkeer. Jammer dat door de regen die nacht en de boeren die op het land bezig zijn, de baan hier en daar wat vettig lag.
In de bergop was het voor Wim en mezelf telkens bijten om Loïc en Donkey niet te ver te laten uitlopen. Die mannen zijn natuurlijk niet van de minsten. 2 klasse fietsbeesten. Maar om het met Wim's eigen woorden te zeggen : door te gaan fietsen met sterkere fietsers, wordt je zelf sterker.
Na een 75km en al redelijk pijnlijke benen, kwamen we in Geraardsbergen aan. Ik had de muur nog nooit beklommen en wou dat absoluut eens doen. We kozen voor "the hard way" dus met de Denderstraat en de Abdijstraat als opwarming. Loïc was niet te houden, die vloog naar boven. Donkey hield zich even in tot op de kasseikes om dan weg te springen. 't was even zwaar stoempen, maar de steile stukken zijn niet zo heel lang. Dus dat hebben we ook weer overleefd:-)
Daar was het zwaarste achter de rug. Behalve nog 1 klimmetje in Hekelgem (de Poggio zoals Donkey hem noemt) was het uitbollen tot in Dendermonde.
Ik had een 125km op de teller met een 650 hoogtemeters in.

In de namiddag had ik nauwelijks tijd om te recupereren, want er moest nog materiaal opgehaald worden voor de wedstrijd in Wachtebeke, aanstaande maandag.

's avonds, om de trainingsdag compleet te maken, heb ik nog een lange duurloop van 20km gedaan. De benen deden wel pijn, maar die zullen in Lanzarote ook wel pijn doen. Dus da's een goeie training geweest. 

25 april  Vandaag was het enkel zwemmen. Hopelijk zijn tegen morgen de spieren wat losser 
24 april  Ik ben blijkbaar gisteren toch weer diep gegaan op de 10 miles. Mijn spieren zijn echt stijf vandaag. Ik had nochtans wel wat losgelopen.
Op de power-plate heb ik dan ook maar weinig actieve oefeningen gedaan,en meer nadruk gelegd op het massage en relaxatie gedeelte.
Daarna nog een uurtje spinning, maar uiteraard de zware intensieve stukken heb ik er vantussen gelaten; en op recuperatie gewerkt
23 april  Het was te verwachten. De spieren zijn redelijk stijf van die loopscholing. Vooral de kuiten en de heup-buigers hebben behoorlijk afgezien.
Om toch een beetje met frisse spieren naar de 10 miles in Antwerpen te gaan ben ik eerst een 35km rustig gaan fietsen.
Deze middag was er dan de 10 miles. Door het ongevalletje en daardoor de paar weken trainings-stop, heb ik alle trainingen op extensieve uithouding gewerkt. Ik heb dus bijna niks aan snelheid gewerkt.
Ik heb hier ooit 1u01 gelopen, maar wist dat dit geen haalbare kaart was. Door die starttijd van 2 jaar geleden mocht ik wel in de eerste box starten. Zo had ik maar een paar honderd starters voor mij, want er stonden hier wel meer dan 9000 lopers aan de start. De eerste kilometers gingen hard. Veel te hard eigenlijk.
De konijnenpijp door voelde ik dat ik er over aan het gaan was. en dan was ik nog maar 6km ver. Ik liep tot dan een 3'45"/km. Daar heb ik het tempo moeten laten zakken tot een 4'/km. De 2e keer door die konijnenpijp was het echt sterven in de klim. Ik viel gewoon stil. Eens boven was het nog een 5-tal km. Er zijn er mij daar veel voorbij gegaan. Ik was leeg. Pas op een 2km voor de finish kreeg ik nog even een opflakkering en kon ik nog wat tempo maken. Met een eindtijd van 1u05"20" kan ik wel tevreden zijn.
22 april  De federatie organseerde vandaag in Leuven een bijscholing in looptechniek. Deel 1 was een looptechniek sessie. Verscheidene soepelheids- en rek oefeningen en uiteraard de gekende skipping, hakbil en loopsprongen.
Deel 2 van de sessie ging over interval training. Heel interessant. Maar morgen zal ik wel stijf zijn van anderhalf uur loopscholing…
We zijn een half uurtje vroeger vertrokken om toch nog een stevig zwemtrainingske te gaan doen in Wachtebeke
 21 april Voor mij is het deze week een rustige week, na die 2 intensieve stages. Vandaag staat er zelfs helemaal geen training op het programma. Een taper rustdag om zondag eens alles te geven in de 10 miles van Antwerpen. Veel snelheidswerk heb ik niet in de benen, maar de uithouding zou er toch moeten zijn.

 

Voorbeschouwing
Vorig jaar heb ik door hevige krampen, de handdoek moeten werpen tijdens de Ironman van Lanzarote. Dus moest ik absoluut dit jaar terug naar dat vulkanische eiland om wraak te gaan nemen.
De voorbereidingen liepen perfect. In de maand januari heb ik iets meer kilometers gedaan dan een vorig jaar. Tot een stom ongevalletje op 7 februari.

Ik zat in bad, en verwachtte mijn schoonbroer nog op bezoek. Alleen had ik hem niet zo vroeg verwacht. Ik haastte me uit mijn bad, stak snel iets aan, en liep op natte, blote voeten van de trap… Een seconde later lag ik 10 tredes lager.
Aanvankelijk bleek ik er vanaf te komen met wat blauwe plekken, kneuzingen, geblokkeerde rugspieren en wat pijn in mijn elleboog. Alles deed pijn, dus heb ik een week niet getrained. De blauwe plekken en kneuzingen gingen vanzelf weg. Mijn rug werd goed losgemaakt door het kine-team van David Bombeke. Dus na een week waag ik me weer aan wat trainen. De eerste zwemtraining die ik doe, krijg ik een beenslag van een schoolslagzwemmer op die pijnlijke elleboog. De training was direct afgelopen. 2 dagen later, een zondag avond, ben ik de dokter van wacht moeten gaan opzoeken. Die elleboog deed verschrikkelijk pijn en was heel dik opgezwollen. De diagnose was dat de slijmbeurs van mijn elleboog was gescheurd door de val en die stamp, en die was beginnen ontsteken. 2 weken gips en zware ontstekingsremmers en antibiotica om te beginnen. Hadden toen mijn inschrijving en de reis naar Lanzarote nog niet betaald geweest, had ik zeker geannuleerd.
Maar ik was nu eenmaal ingeschreven, dus heb ik mezelf maar voorgenomen om toch mee te doen, "op 't gemakse dan maar"

Een 4-tal weken na de val kon ik stilaan mijn lopen hervatten. Fietsen ging moeizaam en enkel op de rollen, aangezien ik mijn stuur niet kon vastnemen door de pijn in mijn elleboog. Weer werd het kine-team van David Bombeke ingeschakeld. Een week later kon ik al terug met de mountainbike eens buiten rijden en zo stilaan terug de draad pikken. Uiteraard was de conditie na enkele weken van totale inactiviteit helemaal om zeep.
Het zwemmen heeft het langste geduurd. 7 weken heb ik niet kunnen zwemmen. Pas de laatste weken heb ik geen echte pijn meer bij het zwemmen, alleen blijft die elleboog wat gevoelig en irriteert het wat.

Gelukkig had ik nog 2 stages op het programma, om toch nog wat trainingskilometers in de benen te krijgen.
Maar helaas sloeg de pech nog eens toe. 2 dagen voor ik op stage naar Frankrijk vertrok, haalde ik mijn wedstrijdfiets, een Kestrel 500SCi, uit de garage om die vlug eens te testen. Ik had die fiets vorig jaar op het einde van het seizoen 2e hands gekocht en misschien een 5-tal keer op gereden. Daarna heeft die de hele winter op stal gestaan. Tijdens het fietsen hoorde ik constant een gekraak bij het trappen. De diagnose van de fietsenmaker was hard. De bracket die in de carbon kader zit is losgekomen. De kader is kapot. Kestrel geeft normaal gezien levenslange garantie op zijn kaders, alleen vervalt die garantie als de fiets 2e hands wordt doorverkocht.
Er zat zowiezo dus niks anders op dan met mijn reserve fiets op stage te vertrekken. De fietsenmaker, Verschuerensport uit Sint-Niklaas, heeft me wel een Scatto kader ter beschikking gesteld en die fiets klaargemaakt om in Lanzarote toch met degelijk materiaal aan de start te komen.

De eerste week van de paasvakantie was er een stage in Frankrijk in Corrèze. Een dorpje tussen Bordeau en Clermont-Ferrand. Een Belgisch koppel heeft daar een chambre d'hotes geopend (www.leparc.info). Een waar trainingsparadijs. Peter, de gastheer, is zelf nog loper geweest en heeft enkele jaren geleden de triathlon van Almere meegedaan. Ik had dus direct een trainingspartner. Behalve in de vallei van de Corrère is het er voor geen meter plat, dus het was een pittig weekje.
Zaterdag thuis gekomen, alle kledij gewassen, om zondag dan nog voor 4 dagen naar de clubstage in Hofstade bij Mechelen te gaan. De achterstand door het ongevalletje kan ik nooit inhalen, maar de 10 dagen stage hebben me toch wel een behoorlijke basisconditie en uithouding gegeven.