Onze man in de 70.3 Ironman Westfriesland: “De Ironman hype is real!”

Onze 3athlon.be man Senne Bes is naast speaker ook nog altijd triatleet en zondag trok hij naar de 70.3 Ironman Westfriesland in het Nederlandse Hoorn voor zijn debuut op een halve Ironman triatlon. Hij kwam terug met een mooi verslag over zijn eigen race in Hoorn: “De Ironman-hype is real! Daarmee kunnen we misschien best van start gaan. Voorbije zondag deed ik mijn allereerste 70.3 Ironman in West-Friesland. Samen met collega-Posthuisstoempers Ben De Wolf, Dries Vissers en Gunther Van Hasselt ging ik dit avontuur aan.”

“Zaterdagochtend ging al vroeg de wekker om richting het pittoreske stadje Hoorn te vertrekken. Een dikke twee uur podcasts luisteren (uiteraard passeert de 3athlon Praat podcast ook de revue) en ik zat op een gezellige camping waar mijn trouwste supporters, ma en pa, hun mobilhome hadden geïnstalleerd. Nadat alles was uitgeladen deed ik nog een rustig loopje van 5 kilometer. Een snelle douche later stonden we klaar om te vertrekken richting de West-Friesland halve Ironman registratie. Daar kwam de eerste Ironman-vibe al even piepen. Gezellige drukte, leuke babbels (met onder andere de Tank van Wezel, Stenn Goetstouwers die zich ook kwam registreren) en een beetje verkennen hoe de iconische rood-zwarte finishzone er juist uit zag.”

Door de hitte op zaterdag nam ik het zekere voor het onzekere en liet ik zoals vele anderen nog snel wat lucht uit de banden zodat die zeker niet zouden ontploffen. Je zou er maar eens staan op zondagochtend…

“Rugzak, T-shirt, nummer… Nadat we alles netjes hadden verzameld was het snel passeren langs de supermarkt voor wat extra koolhydraten en dan klaarmaken om de fiets weg te gaan zetten. Het plan was om dit samen met Ben en Dries te doen, maar mijn geografisch brein liet me weer in de steek. Ik stond blijkbaar helemaal niet aan het afgesproken punt klaar dus was het solo richting wisselzone pedaleren. In de wisselzone, op een groot voetbalveld, zag ik wel de oranjehemden hun intrede maken. Beiden op een mooie BMC tijdritbolide, die van Ben zelfs speciaal gewrapt: zwart met gouden spikkels. Al een voorbode voor wat komen zou?”

“Voor mij was het nu even zoeken, nadenken en vooral niet doen wat ik gewoon was om te doen: fiets wegzetten met helm, bril, nummer… er al bij. Nee, we zijn niet op de Sterke Peer triatlon in Wuustwezel. Alles in de juiste zakjes en die zakjes aan veel te smalle kapstokjes en hopen dat niemand aan uw zak komt (al kan je wel eens pech hebben hiermee, maar dat verhaal vertelt Christine Verdonck jullie nog wel eens!). Door de hitte op zaterdag nam ik het zekere voor het onzekere en liet ik zoals vele anderen nog snel wat lucht uit de banden zodat die zeker niet zouden ontploffen. Je zou er maar eens staan op zondagochtend…”

Ik lag rond 19u45 in de tent maar slapen was toen nog niet aan de orde. Warm, licht en op een camping in Nederland… veel gesjouwel en getetter dus

“Wanneer we emotioneel klaar waren om onze fiets en dergelijke achter te laten verkenden we de zwemstart en -exit. Wisten we toen al maar wat er ons de volgende ochtend om 7u20 te wachten stond! Opgelucht en blij waren we toen we de familie van Ben op een terrasje zagen zitten. Na een kort gevecht voor een plekje in de schaduw kregen we een welverdiende Calippo. Soms kan je met weinig heel content zijn! Terug naar de camping, beentjes omhoog, goed eten en hopen op een rustige nacht.”

“Zondag, 22 juni 2025. Ironman 70.3 West-Friesland! Én mijn zesde huwelijksverjaardag met Gitte Smeulders. Bedankt, lieve schat, dat ik al dat sport-gedoe zelfs op zo een speciale dag kan en mag doen! Ik betwijfel het of zij ook heel dit verhaal gaat lezen maar ik neem niet graag risico’s! 😀 Om 4u15 gaat de wekker, terwijl ik het gevoel heb dat ik nog maar net ingedommeld ben. Ik lag rond 19u45 in de tent maar slapen was toen nog niet aan de orde. Warm, licht en op een camping in Nederland… veel gesjouwel en getetter dus. Slapen zat er de eerste uurtjes nog niet in. Iets dat ik enkele uren later ook van vele andere zal horen. De lichte keelpijn verraadde ook het tekort aan slaap. Al zal dat niet alleen aan deze nacht hebben gelegen.”

“Een bakje rijst gekookt in kippenbouillon en een halve liter Sports2 electrolyten later voelde ik me al veel beter. Om 5u30 stipt stond taxi ‘Familie De Wolf’ klaar om mij op te pikken. Bedankt nogmaals voor het vervoer! Met Dries en Ben mee in de auto en Gunther per toeval tegengekomen bij het parkeren was het PHS-viertal voltallig. In de wisselzone werden de drinkbussen, gelletjes en andere zoetigheden netjes weggestoken. Ook de banden werden terug opgepompt. Tijd om een kwartier aan te gaan schuiven aan de vele DIXI toiletten. Bij de ene was het nog de moeite, bij de andere was het om gewoon nog wat lucht te laten ontsnappen. Ik onthoud u de details.”

Na een paar honderden meters kreeg je het gevoel van een gemiddeld subtropisch zwembad wanneer er door de boxen klinkt ‘we gaan golven!’.

“Tijd om onze Shop2Run Sailfish G-Range wetsuit aan te trekken en focus op de start. Nadat de pro’s vertrokken waren werd de rolling start voor de age-groupers voorbereid. De laatste hapjes cafeïne naar binnen en nog enkele sportieve high-fives aan de atleten naast ons en we doken het brakke water in richting het Markermeer. Ik startte samen met Ben en kon me goed in zijn voeten nestelen. De vele ochtendtrainingen in het Kalmthoutse zwembad moesten nu hun ding gaan doen. Al snel had ik door dat het rustige water van de binnenhaven niet de standaard ging zijn in de volle 1.900 meter zwemmen. Na een paar honderden meters kreeg je het gevoel van een gemiddeld subtropisch zwembad wanneer er door de boxen klinkt ‘we gaan golven!’. Dat was dus best nog te doen maar toch geraakte ik hier al snel de vertrouwde voeten van Ben kwijt.”

“Vanaf dat moment werd het ook alleen maar wilder en wilder. Voor mij was dit de eerste ervaring met zwemmen in wild, golvend water. De golven werden hoger en volgden elkaar sneller en sneller op. Eerlijk: na twee, drie keer niet kunnen ademen en een slok water naar binnen te krijgen kreeg ik het af en toe toch wel benauwd. Triatleten zijn natuurlijk geen watjes! Doorzetten, blijven zwemmen en af en toe wat rustiger rondkijken om te zien of we nog wel iets of wat in de juiste richting aan het gaan zijn. Na net geen 31 minuten kon ik uit het water klimmen. Toch heel wat trager dan gehoopt (of dan mijn zwemtijden in het zwembad aangaven van wat er mogelijk zou zijn) dus we wisten meteen waar we voorstonden. Snel richting de fiets en starten aan 90 prachtige en vlakke fietskilometers.”

“Op de fiets was het de eerste twintig kilometer moeilijk om het juiste tempo te zoeken. Nadien kwam ik in een groepje van 3 terecht en dat gaf een goed gevoel. Ze reden net iets sneller dan ik alleen zou kunnen. Perfect dus voor de motivatie! Voor de benen wel iets minder perfect merkte ik na een goede 80 kilometer. Het vet was van de soep en ik besloot om het de laatste 10 kilometer iets rustiger aan te doen. Na exact 91,30 km had ik een mooi gemiddelde van 37,4 km/u. Voor op een gewone  racefiets met opzetstuur te fietsen en met de wetenschap dat ik niet de beste solo-fietser ben, was ik hier best tevreden mee! Opnieuw die wisselzone in en klaarmaken voor (normaal gezien) mijn favoriete onderdeel: het lopen!”

Toen ik daar voor de eerste keer passeerde vloog er een hele motivatie-boost door het lichaam en voelde ik het tempo wat de hoogte in gaan (in de mate van het mogelijke uiteraard).

“Al een hele tijd sukkel ik met een achilles-pees blessure. Door shockwavetherapie en kinesitherapie is het op dit moment onder controle maar jammer genoeg kon ik geen loopconditie opbouwen. De volle 11 kilometer was de langste looptraining die ik achter de rug had. Ik was er dus op voorbereid dat het wel eens een lange halve marathon zou kunnen worden. De eerste hectometers waren vooral even resetten. De stramme spieren van op de fiets moest plaats maken voor vlotte loopbenen. Blijkbaar hadden ze dat daar beneden wel niet al te goed gecommuniceerd met elkaar want het was toch maar een stroeve start.”

“Maar gelukkig… Wanneer je aan triatlon doet en je bent van Wuustwezel, kan je er zeker van zijn dat je altijd nog bekende gezichten tegenkomt. Dit was nu ook het geval uiteraard. Bijna de hele familie Vermeiren stond ook aan de start in Hoorn! Pater familias Kris is de meest ervaren van het Loenhoutse gezelschap. Zijn drie kinderen Lynn (die nog won op de kwarttriatlon in Meer), Jelle en Liesl (die door de speaker werd vernoemd als de jongste deelneemster aanwezig), hun neef Senne (coole naam!) en nichtje Elle Quirijnen maken het Vermeiren zestal voltallig. Maar dat was niet alles. Het was net of er een kopie was van de Olympische triatlon in Parijs. Daar vertrok toen een Wuustwezelse bus richting Marten om te supporteren. Jammer genoeg zagen we toen geen triatlon (weet je nog?). Wellicht heeft het wel de basis gelegd van het gekke idee om om 4 uur ’s ochtends een hele Loenhoutse kolonie richting het noorden van Amsterdam te sturen! Net zoals er de Wezelse bocht was op de Triatlon World Cup te Antwerpen in 2019, konden we nu spreken van een Loenhoutse bocht in Hoorn! Toen ik daar voor de eerste keer passeerde vloog er een hele motivatie-boost door het lichaam en voelde ik het tempo wat de hoogte in gaan (in de mate van het mogelijke uiteraard).”

Is de Ironman-Hype real? Het is duur, heel duur! Maar ja, ze is real!

“We waren nu dus helemaal vertrokken maar al snel had ik door dat het hoofd wel sneller wou, maar dat de benen niet echt mee wouden. Te weinig loopkilometers betaal je cash in zo een wedstrijd. Ik bleef zoeken naar een iets of wat deftig tempo en focuste me op eten en drinken onderweg. Aangezien ik ondertussen wist dat het toch geen top-tijd zou worden probeerde ik meer en meer van de gezelligheid en de sfeer onderweg te genieten. Het was zeker en vast een spektakel! Ook  probeerde ik de beste 3athlon.be speaker in mezelf boven te halen wanneer ik bekende gezichten zag passeren. Stenn, Nick, Ben, Dries, Thomas, Christine, Siebe, Devinia, Gunther, de hele Loenhoutse delegatie… Te veel om op te noemen. Zalig om te zien hoeveel Belgisch triatlontalent we hebben rondlopen!”

“Na 1u36 en 4’31/km gemiddeld kwam ik moe maar toch wel voldaan over de finishlijn. Voor de legendarische woorden ‘You are an Ironman’ zal ik nog moeten wachten, want het was maar een halve natuurlijk. Maar de finish-passage was zeker en vast genieten. Toen had ik ook al gemerkt dat mijn collega-triatleten het enorm goed gedaan hadden. De verloren suikers en koolhydraten werden aan de finish-zone vlotjes terug op peil gebracht dankzij zoete aardappelfrietjes, een ijsje en een pasta. Gek genoeg ging dat allemaal best goed naar binnen. Toen ik aan de uitgang moeder en vader Bes weer zag staan was het tijd om af te ronden en kon het napraten en het delen van de verhalen over meer dan 4 uur avontuur beginnen. Ik werd 31^ste in mijn age-group M30-34 in een tijd van 4 uur 39’43”. Niet echt waar ik op voorhand op had gehoopt maar gezien de aanloop en de omstandigheden toch best tevreden mee!”

“Had ik de halve Ironman onderschat? Best wel. Had ik mezelf wat overschat? Misschien stiekem ook wel! Is de Ironman-Hype real? Het is duur, heel duur! Maar ja, ze is real!”