Wat een dag voor Jelle Geens. De Belgische triatleet volgde zichzelf op als wereldkampioen 70.3 in Marbella na een superspannend duel met Kristian Blummenfelt. Maar die dag had heel anders kunnen lopen. “Alles wat fout kon gaan, ging fout,” vertelde Jelle na de finish. Hij had zijn deel van de pech en vertelt ook honderduit over het sprintduel met Kristian Blummenfelt. “Toen hij aanzette, was het niet supersnel en zo voelde ik dat Kristian ook op zijn limiet zat. Daarna wou ik gewoon als eerste de laatste binnenbocht nemen,” aldus Jelle, die ook nog kort met onze Gert-Jan sprak vlak na de finish over hoe het voelt om twee jaar op rij wereldkampioen te worden.

“Het was vervelend dat Kristian Blummenfelt de hele tijd in mijn buurt bleef lopen,” vertelt Jelle. “Ik heb op een paar plaatsen proberen aan te vallen, maar hij kon telkens volgen. Hij voelde zich duidelijk ook heel goed. Ik heb wel in mijn achterhoofd gehouden dat ik nog wat moest overhouden voor de spurt. Ik verwachtte dat het een sprint finish zou worden, maar ik voelde me redelijk zeker van mezelf en liep comfortabel, al was het nooit gemakkelijk. En ik weet ook dat dit de manier is hoe Kristian racet en hij is supersterk. Ik wist dat hij zelf ook zou proberen aanvallen. Maar toen hij aanzette, was het niet supersnel en zo voelde ik dat hij ook op zijn limiet zat. Daarna wou ik gewoon als eerste de laatste binnenbocht nemen. Het was wat ellebogenwerk omdat de u-turn zo smal was, dus ik ben blij dat ik hem uiteindelijk kon kloppen,” aldus Jelle.

“Pijnlijke heup, geen vizier, geen fietscomputer en een kapot schakelsysteem”

De nieuwe wereldkampioen is blij dat hij op zijn tweede WK meteen zijn tweede wereldtitel kon pakken. Sebastian Kienle en Michael Raelert gingen hem voor en ook Gustav Iden won twee keer op rij, maar wel met een covid-jaar ertussen. Hij had zondag wel zijn deel van de pech. In T1 ging zijn wissel al niet goed. “En bij het pushen naar voor ging ik blijkbaar te snel de bocht in bij de eerste rotonde en zo kwam ik ten val. Ik heb mijn heup wat pijn gedaan, ben mijn vizier verloren, mijn fietscomputer verloren, mijn extensies van mijn opzetstuur waren krom en mijn derailleur was verwrongen. Ik kon dus niet meer schakelen en heb dan nog een keer moeten stoppen om mijn ketting manueel op een ander tandwiel te leggen voor de klim.” Ook in T2 ging het niet helemaal goed. Jelle’s fiets viel om, waardoor hij kostbare tijd verloor en een gat van 18 seconden op Blummenfelt en de anderen moest dichten.