Zondag staat de Belgische pro-triatleet Michiel Stockman aan de start van de Ironman Frankfurt, zijn tweede volledige Ironman van het seizoen. Eerder dit jaar werd hij al knap vijfde in de Ironman Lanzarote waar hij op een haar na een kwalificatie miste voor het WK Ironman in Hawaii. Wij spraken niet zo lang na zijn sterke Ironman Lanzarote met de ex-wielrenner die zich op korte tijd heeft omgevormd tot specialist van de long distance triatlons, zeker op een wat uitdagender parcours zoals in Lanzarote. Al heeft hij door ook een belangrijke les geleerd tijdens het lopen. “Het was geen goed idee om het looptempo van Patrick Lange proberen te volgen,” aldus Michiel.

“Ik had na Lanzarote wel wat gemengde gevoelens,” vertelt Michiel ons. “Ik was heel tevreden met mijn vijfde plaats en het verloop van de wedstrijd. Maar achteraf gezien, kwam ik heel dicht bij dat Kona-slot. En anderzijds had ik ook wel het idee dat het er in zat om derde te worden. Dus dat is ergens een gemiste kans, zou ik zeggen. Ik heb de keuze gemaakt als Patrick Lange mij passeerde om een kilometer of 4 mee te gaan om al wat voorsprong te pakken op de Spanjaard (Jordi Montraveta, die uiteindelijk derde werd – redactie) en dat is toen wel gelukt. Maar ik ben daardoor wel wat overhit geraakt waardoor ik nadien wat stil ben gevallen. Dat kan ik mij wel beklagen.”

“Volgend jaar focus op mezelf houden in het lopen”

“Tot op dat punt was alles prima verlopen. Ik had in het zwemmen 52 minuten en dus een dikke twee minuten beter gedaan dan mijn tijd van vorig jaar. En ik kwam ook uit het water met een redelijk ontspannen gevoel. Op de fiets kon ik ook mooi mijn mannetje staan en ik zat lange tijd voor de goeie fietsers, tot Breivold en Palmer bij mij kwamen. Ik heb ook betere wattages gereden dan vorig jaar. In het lopen had ik ook een hoger tempo genomen dan vorig jaar, maar dat voelde vlot en vandaar de keuze om met Lange mee te gaan. Het was niet zo’n goed idee om het looptempo van Lange te volgen. Ik heb daaruit geleerd om volgend jaar gewoon op mezelf te blijven focussen.”

Het werd in Lanzarote duidelijk dat Michiel opnieuw veel progressie gemaakt heeft. “Ik heb de afgelopen winter heel hard gewerkt op dat zwemmen. Mijn trainingsmaat Gilles Delbeke (die vorig weekend derde werd in de Openlakes Champagne maar gedeklasseerd werd naar de vierde plaats – redactie) geeft mij veel technisch advies en ik heb tot vijf, zes keer per week in het water gelegen om die investering te doen. Ik ben wel blij dat het rendeert en ik voel ook dat ik veel beter in het water lig en dat ik veel meer controle heb en zo kom ik ook veel meer ontspannen uit het water. Daardoor komt het fietsen ook beter tot zijn recht. Ik heb ook een betere aero-positie op mijn Ridley Triton Fast en zo leveren de wattages meer op in snelheid.”

“Ambitie voor marathon van 2u35”

“Ook in het lopen heb ik progressie gemaakt met dank aan mijn trainingspartner ‘Ciske’, Francis Vergalle, die ook meedeed aan het BK duatlon. En uiteraard dankzij de hulp van Rob Woestenborghs, die me alles leert op het vlak van triatlon. Samen met Francis doe ik regelmatig interval-training. Je voelt dat als je dit met twee doet, het verschil veel groter is. Daardoor mag ik wel een marathon van 2u35 ambiëren in een Ironman. Mijn doel is immers om in Ironman Frankfurt een nieuwe gooi te doen naar kwalificatie voor Kona. Vorig jaar had ik echt wel een gevoel van FOMO (Fear Of Missing Out – redactie) toen ik de wereldtoppers bezig zag op het WK Ironman in Nice. Ik vind dat wanneer je als profatleet in triatlon iets wil betekenen, dat je dan gewoon erbij moet zijn op één van die WK’s. Het is dus mijn ambitie om de komende jaren Kona te halen en misschien dat het al lukt in Ironman Frankfurt. Na Frankfurt mik ik nog op de Embrunman en hopelijk dus Kona. En als het niet Hawaii wordt, dan start ik normaalgezien in Ironman Wales,” aldus Michiel, die overigens dit interview deed lang voor de beslissing genomen werd om de afstanden in Ironman Frankfurt in te korten.